De vergeten Nederlanders zonder thuis


Aan Zijne Majesteit
Koning Willem-Alexander der Nederlanden
Paleis Huis ten Bosch
’s-Gravenhage


🙏 

Onderwerp: De vergeten Nederlanders zonder thuis

Majesteit,

Met diep respect wend ik mij tot U, bewogen door de pijnlijke werkelijkheid die zich dagelijks afspeelt in ons land. In Nederland, dat trots mag zijn op zijn rijkdom, rechtvaardigheid en sociale zorg, slapen duizenden mannen, vrouwen en kinderen zonder een dak boven hun hoofd.

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek zijn er ruim 32.000 geregistreerde daklozen. Achter dit getal gaan levens schuil die ooit hoopvol begonnen. Het zijn jongeren die na een scheiding van hun ouders geen plek meer hebben, vaders die hun kinderen niet langer kunnen ontvangen omdat er geen woning beschikbaar is, en ouderen die in stilte hun laatste jaren doorbrengen in opvanglocaties.

Ik heb zelf gezien hoe een jongen van 19, met een rugzak vol dromen, zijn nachten doorbrengt in een stationshal. Hoe een moeder haar kind troost in een kille opvang, terwijl ze fluistert dat het "tijdelijk" is – al weet ze niet hoelang nog. Deze verhalen zijn geen uitzonderingen meer; ze zijn het gezicht geworden van een crisis die onze samenleving uitholt.

Het woningtekort van bijna 400.000 woningen heeft de droom van een eigen thuis voor velen onbereikbaar gemaakt. Wachttijden van tien jaar voor sociale huur en huurprijzen die hoger zijn dan inkomens drukken duizenden gezinnen in onzekerheid. Jongeren stellen hun toekomst uit, gezinnen vallen uiteen, en steeds meer mensen verliezen hun houvast.

Majesteit, één dakloze zei eens tegen mij:
"Ik heb geen adres meer, dus ik besta niet meer. Maar ik leef nog wel."

Deze woorden raken de kern: zonder een thuis verliezen mensen niet alleen hun bed, maar ook hun waardigheid, hun stem, hun zichtbaarheid.

Majesteit, ik geloof dat Uw stem en Uw betrokkenheid troost en kracht kan geven. Niet als politieke oplossing, maar als bemoediging, als moreel kompas dat ons eraan herinnert dat achter elk cijfer een mens schuilt – met hoop, waardigheid en recht op een thuis.

Met de meeste hoogachting,

Erdem
Apeldoorn




Reacties