Dilan Yesilgöz moet er niet aan denken dat de hardwerkende Nederlander een hoger salaris krijgt. Op X, dat in betere tijden nog Twitter heette, reageert ze woedend op het voorstel van Frans Timmermans om er via een ‘Groot Loonakkoord’ voor te zorgen dat de 8 miljoen werkenden in Nederland meer geld in hun portemonnee krijgen.
“Gratis geld bestaat niet”, schrijft de VVD-leider. “De club van Timmermans graait weer in de portemonnee van mkb’ers en consumenten.”
Timmermans stelt voor om werkgevers meer salaris te laten betalen. In ruil daarvoor zal de overheid meer moeten investeren in innovatie en onderzoek, en in het oplossen van grote problemen als de congestie op het stroomnet en de verduurzaming van industrie en landbouw – stuk voor stuk voorstellen waar de werkgevers weer van profiteren.
Dat een loonsverhoging voor de hardwerkende Nederlander voor een belangrijk deel moet worden opgebracht door het bedrijfsleven klopt. Dat kan ook, want de afgelopen decennia zijn de bedrijfswinsten enorm gestegen, terwijl de salarissen achterbleven.
Het bedrijfsleven neemt, kortom, een steeds grotere hap uit de nationale koek, terwijl werknemers het met een steeds kleiner deel moeten doen. De VVD zegt op te komen voor de hardwerkende Nederlander, maar denkt in werkelijkheid toch vooral aan de belangen van luie aandeelhouders.
Met belangstelling heb ik kennisgenomen van uw voornemen om “hardwerkende Nederlanders meer te laten verdienen”. Hoewel ik waardeer dat u economische veerkracht wilt stimuleren, wil ik mijn zorgen uiten over de rechtvaardigheid en haalbaarheid van dit voorstel.
Ten eerste is de definitie van “hardwerkend” subjectief en arbitrair. Veel Nederlanders werken hard, maar niet iedereen heeft dezelfde kansen of beloning. Mensen in vitale maar ondergewaardeerde sectoren (zoals zorg, onderwijs en schoonmaak) dragen bij aan onze samenleving, maar verdienen vaak minder dan bijvoorbeeld managers of aandeelhouders. Een beleid dat enkel bepaalde groepen beloont, versterkt bestaande ongelijkheid in plaats van die te verminderen.
Ten tweede kan een algemene inkomensverhoging zonder herverdeling leiden tot inflatoire druk, waardoor koopkrachtwinsten teniet worden gedaan. Structurele oplossingen—zoals belastinghervormingen, versterking van collectieve voorzieningen en een eerlijk minimumloon—zijn effectiever dan selectieve inkomensmaatregelen.
Tot slot roep ik u op om economisch beleid te baseren op solidariteit, niet op een tweedeling tussen “hardwerkend” en “niet-hardwerkend”. Nederland verdient een visie waarin welvaart gedeeld wordt, niet verdeeld.
Reacties
Een reactie posten